การแข่งขันหมอนให้สนุกยิ่งขึ้นที่ 36,000 ฟุต!
ผมไม่ทราบว่าผู้ที่เริ่มต้นหรือว่าทำไม. แต่บางคนไม่, ดังนั้นในขณะที่เราเริ่มต้นโคตรของเราในสนามพายน์ในวันศุกร์ที่ต่อสู้หมอนเต็มเปี่ยมโพล่งออกมา. ทันใดนั้นห้องโดยสารที่เต็มไปด้วยหมอน (และผ้าห่มหรือสอง) การบินที่บินไปมา. สนุกสนานมากในการชมและมีส่วนร่วมใน:
ลาก่อน, คำอำลา, ลาก่อน ...
ชั่วโมงยี่สิบชั่วโมงหลังจากที่ออกภาคสนามพายน์, มันปลอดภัยที่จะพูดระดับเมกะ DO2 เป็นมากกว่า. เช่าเหมาลำได้กลับไปฮูสตัน; ผู้ดูแล FlyerTalk อยู่ในซีแอตเทิ, และคนอื่น ๆ จะถูกกระจายไปลม. (ในที่สุดผมก็มีโอกาสในสัปดาห์นี้จะได้รับกิโลเมตรบางประการเกี่ยวกับเดลต้า. ใช่, ฉัน ที่ คนที่แต่งตัวประหลาด)
ในนามของเจ้าหน้าที่ของ Blogger ในถิ่นที่อยู่-, ผมอยากจะขอขอบคุณทอมมี่, โอลิเวอร์และ Reb สำหรับการมีฉัน, เซทสำหรับการเขียนข้อความตลกในขณะที่ฉันเขียนคนน่าเบื่อ, ทุกคนที่มาพร้อมสำหรับการเดินทาง, และทั้งหมดของสปอนเซอร์ของเรา (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครือ Starwood, ซึ่งจัดทำอาหารที่น่ากลัวสำหรับ 200 หมด, fliers ร่าเริง). ฉันจะเห็นคุณทั้งหมดที่ได้รับรางวัลต่อไปนักท่องเที่ยวที่ใช้บ่อย, หากไม่ได้ก่อน, และให้นับถอยหลังไป Star เมกะ DO3 เริ่มต้น… ตอนนี้.
เที่ยวบินโคโลราโด 1905 มาถึงที่พายน์ฟิลด์
แมตต์ Cawby ที่ บล็อกพายน์ฟิลด์ ได้รับแจ้งสิทธิ์ในการ repost ภาพถ่ายของเขามาถึงเราได้ที่ PAE ศุกร์, ซึ่งเราได้ทำสุดซึ้ง:
ภายใน ZA003: อีกเป็นครั้งแรกสำหรับ StarMegaDo
ตอนที่ผมเห็นกำหนดการเดินทางเดิมสำหรับพิธีเฉลิมฉลองของวันนี้ฉันคิดว่าเชื่อมโยงไปถึงว่าที่พายน์ฟิลด์ใน Everett, วอชิงตันเป็นไปได้ไฮไลท์ของวัน. มันเป็นสนามบินที่ไม่ได้เห็นบริการสายการบินพาณิชย์และการบินในเมื่อเจ็ทค่อนข้างหายากถ้าคุณเป็นนักบินทดสอบเครื่องบินโบอิ้ง. ขณะที่เรากำลังตื่นตระหนกพยายามที่จะหาไดร์เวอร์ของ บริษัท จัดส่งกระเป๋าเดินทาง (ที่เรื่องทั้งหมด nother ') ผมยังคุยกับหนึ่งในผู้จัดงานโบอิ้งและเธอให้ฉันในเมื่อรายละเอียดเพิ่มเติมของการเดินทาง: เราจะไปเป็น ภายใน หนึ่งใน 787 เครื่องบินทดสอบ Dreamliner.
โบอิ้ง 787s ได้ดำเนินการเพียงไม่กี่ทัวร์ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา แต่พวกเขาไม่ได้จริงๆให้ทุกคนได้เป็นเพียงแค่บนกระดานมองไปรอบ ๆ. จริง, หลายไกด์ทัวร์ของเราในวันนี้กล่าวว่าพวกเขาไม่เคยได้รับภายในหนึ่งอย่างใดอย่างหนึ่ง. ยังคง, อย่างใดที่เราจัดการเพื่อโน้มน้าวพวกเขาว่ามันเป็นความคิดที่ดีสำหรับเราที่จะได้รับภายใน. และพวกเขาโปรดปรานอย่างไม่น่าเชื่อในการปล่อยให้เราทำเช่นนั้น.
เราล้อมรอบขึ้นบันไดและเข้าไปในห้องโดยสารและ, ในขณะนั้น, กลายเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือบันทึก. เรามีคนที่ไม่ใช่อุตสาหกรรมแรกที่อยู่ภายในเครื่องบิน. กับของเราที่อยู่ใกล้ 200 ผู้เข้าร่วมเดินทางไปกับอากาศยานนอกจากนี้เรายังเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจำนวนของผู้ที่ได้ไปเที่ยวในทั่วไป. เราไม่ได้มีการดำเนินการเต็มรูปแบบของอากาศยานเช่นที่เราทำเมื่อ A380 ในแฟรงค์เฟิร์ต, ส่วนใหญ่เพราะมันยังคงเป็นเครื่องบินทดสอบและยังคงเป็นส่วนใหญ่ถูกใช้สำหรับการตรวจสอบให้แน่ใจว่าสิ่งที่มันทำงานตามที่คาดไว้เพื่อให้เครื่องบินสามารถส่ง. มันไม่ได้ติดตั้งแม้อย่างเต็มที่ด้วยการตกแต่งภายใน.
มันไม่ได้บิตพอติดตั้ง, อย่างไรก็ตาม, ที่จะทำให้เดินผ่านเราน่าจดจำอย่างแท้จริง. เราได้โผล่หัวของเราเข้าไปในห้องนักบิน. มันเป็นกระจกทั้งหมดและหน้าจอดิจิตอลขนาดใหญ่มากกว่าที่จะใช้ในการดั้งเดิม. ค่อนข้างเปลี่ยนจากโบนันซ่าผมนั่งอยู่ก่อนหน้าในวันระหว่างการเยือนฟินิกซ์ของฉัน. คอนโซลหลักทั้งหมดเป็นหน้าจอแอลซีดีและดาดฟ้าบินอิเล็กทรอนิกส์รวมอยู่ในห้องนักบินมากกว่าในขนาดใหญ่ยึดประสาน. ห้องนักบินยังเป็นที่กว้างขวางมากกว่า, กับคู่กระโดดที่นั่งและห้องยืนหรือสองคนอีก.
พื้นที่ส่วนที่เหลือลูกเรือ - ติดตั้งลงในช่องว่างด้านบนห้องโดยสาร - มีขนาดใหญ่อย่างแปลกใจ. ฉันคิดว่าพวกเขาได้ตัดมันถึงสามเตียงสองก็จะได้รับการชักอย่างไม่น่าเชื่อ. แต่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นค่อนข้างกว้างขวางและสะดวกสบาย.
ถังขยะมีค่าใช้จ่าย spec'd เห็นได้ชัดที่จะถือกระเป๋าสี่แต่ละที่ 12 X25 "x16" ". นั่นคือขนาดใหญ่. มันไม่ได้มองไปที่ผมชอบ 25 มิติ "คือจริง แต่ฉันไม่ได้มีเทปวัดที่มีประโยชน์และพวกเขาจะไม่ให้ฉันรวบรวมข้อมูลขึ้นมาในหนึ่งเพื่อตรวจสอบออก (ผู้ชายที่ทำงานส่วนหนึ่งที่ตั้งข้อสังเกตว่าที่จริงเขาต้องการได้รับการเตือนเกี่ยวกับฉันและถังค่าใช้จ่ายในเมื่อฉันถามเกี่ยวกับว่า).
บางทีที่สำคัญที่สุดคือการที่เครื่องบินก็พอดีกับแถวกี่ที่นั่งชั้นประหยัดใน 3-3-3 การกำหนดค่า. มีความกังวลมากในชุมชนใบปลิวบ่อยเป็นสายการบินส่วนใหญ่ได้ประกาศความตั้งใจของพวกเขาจะไปทัน 9-on 787 มากกว่า 8 ทันที่โบอิ้ง แต่เดิมอ้างว่าเครื่องบินถูกออกแบบมาสำหรับ. นั่งอยู่ในที่นั่งในวันนี้ฉันประหลาดใจโดยเพียงแค่วิธีการที่สะดวกสบายภายในห้องโดยสารรู้สึก. ฉันรู้ว่ามีอะไรมากไปกว่าความกว้างที่นั่งเพียง, แต่สิ่งที่ไม่อาจจะค่อนข้างเป็นหายนะที่กลัว.
และที่มันเป็น. การเยี่ยมชมสั้น - เพียงประมาณ 15-20 นาที - แต่อย่างเหลือเชื่ออย่างแท้จริงความสนุกสนานและประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์. และยังอีกเป็นครั้งแรกสำหรับ StarMegaDo.
ไม่มีรูปภาพ (จากเรา) เพราะนโยบายด้านความปลอดภัยขององค์กรของพวกเขา แต่คนเอาบางส่วนของกลุ่มของเราที่ฉันหวังว่าการโพสต์เร็ว ๆ นี้.
Field trip in First Class
I’m pretty sure that the first class service on today’s LH440 from Frankfurt to Houston was not typical. With eight people hanging out in two of the seats upstairs at one point it was much more reminiscent of a field trip than a flight. Even with the extra bodies up there is was a quite fun and pleasant experience.
As we sat around sharing travel stories and canapés it was an opportunity to truly enjoy some of the best that air travel has to offer. At triple the normal capacity seated in the first class beds, it was still quite a bit more comfortable than my assigned seat in the economy cabin. And the food and beverage choices were definitely a few steps above.
There was plenty of champagne to be had, as well as a few bottles of Baileys consumed, several beers and a glass or two of Johnnie Walker Blue, and that was just during the bit of the flight that I was invited up to visit.
The food spread was quite impressive, เกินไป. From finger sandwiches to fresh fruit to a quite impressive caviar presentation, everything I saw was top notch.
โอ้, and some fun with the amenity kits, เกินไป:
It really did seem much more like summer camp or a field trip than a 10 hour flight across the Atlantic.
What You Missed (Or Only Remember Hazily) Last Year
With less than a week to go until the trans-Atlantic kick off of Star Mega DO, first-timers may be wondering exactly what they’re in for. So for your sake, here are links to two accounts from last year’s trip.
Scott McCartney’s “A Travel Junkie Field Trip,” published in the The Wall Street Journal offered a nice overview:
The Mega DO—which started in Chicago—gave the road warriors an education in how airlines work. At each stop, airline executives greeted them with singers and dancers, mechanics and pilots, ample food and drink and tours of engine shops, training facilities, airplanes and hangars.
Like kids on a school field trip, they filed through crew briefing rooms at UAL Corp.’s United Airlines in Chicago, quizzed maintenance experts at Continental’s engine shop in Newark, practiced flight-attendant skills at Lufthansa’s training center in Frankfurt and were photographed sitting in various aircraft cockpits opened for them at hangars.
They asked airline workers about snow plows at O’Hare, bird-strikes in engines, access to airport clubs and the environmental impact of deicing fluid. They learned how airlines cycle engines and airplanes through scheduled maintenance, how company workers assign gates and direct aircraft movement around terminals, how pilots prepare for long journeys and how Airbus puts together its giant double-deck plane.
My own “Triumph of the Air Warriors,” published in (อเมริกัน) Condé Nast Traveler, tried to be more philosophical about what it all means, as seen through the prism of Up in the Air:
“If you hate flying, you’re not doing it right,” says George Clooney as Ryan Bingham. Doing it right demands miles. Garner enough to hit the airlines’ targets and you’ll receive elite status with a bevy of perks: priority boarding, waived baggage fees, mileage bonuses, private lounge access.
They’re hackers, really, cracking fare codes and exploiting seams until they’ve twisted the airlines’ own bewildering rules inside out. FlyerTalkers get a kick out of this, and brag among themselves. They use the same freely available tools as travel agents do, peel off the lids of the reservations systems and peer inside, taking detailed notes on ways to fly well and practically for free.
At this point, you might be forgiven for wondering what these people do all day to have this much time on their hands. They are consultants, salesmen, CEOs. The old-school air warriors lived in hotels and first-class lounges—work demanded it. FlyerTalkers are a different breed, masters and captains of their own lives. Rebelling against being herded like sheep, they banded together to assert their flier rights—exploiting loopholes, pooling information, leading a jailbreak from coach to the front of the plane. They made the airlines sit up and return some of their passenger dignity.
The media (including me) is tagging along again this year. Who will be immortalized on the emergency slide this time around?
