Ontbijt met Doug Parker

“Ik weet echt niet wat te zeggen tegen je,” Doug Parker begon. “Het deel Ik weet niet hoe te beschrijven is de reden waarom je doet wat je doet.” Het 150+ FlyerTalkers voelde het op dezelfde manier als ze worstelde om darwinistische filosofie Parker's over de toekomst van de Amerikaanse luchtvaartindustrie te begrijpen — een oligopolie met een blijvend hogere tarieven en ingetogen capaciteit, waarin bagage kosten en een à la carte prijzen jaarlijks te leveren $400-$500 miljoen in pure winst. “Als we niet hebben, zouden we weer terug waar we waren voorheen,” zei hij, “nauwelijks te breken of zelfs erger.”

Parker is niet de meest populaire luchtvaartmaatschappij CEO in de FlyerTalk canon, maar de Amerikaanse. Luchtwegen van harte de Mega Doeners welkom in de Desert Botanical Garden, waar ze knabbelde aan een ontbijt te verspreiden en dronk cappuccino (aan de champagne tegen te gaan) voordat Parker sprak tot hen. Tijdens de laatste afdaling naar PHX, We hadden schold op de PA “worden met respect voor onze gastheren — Zijn naam is Doug, niet ‘Dougie. '” Maar het publiek was stil en beleefd — of misschien gewoon depressief na het beluisteren van wereldbeeld Parker's.

Zo vriendelijk als kon worden, Parker legde zijn sombere visie van de luchtvaartsector, waarbij zes dragers — Verenigd, Deel te nemen, Amerikaanse, VS. Luchtwegen, Zuidwesten en JetBlue — naast elkaar bestaan in een winstgevende evenwicht, een waarin de stoelcapaciteit wordt stevig gecontroleerd om een maatregel van de prijzen te herstellen, en consolidatie blijft strippen meer zetels uit de lucht. De vier dingen die zouden kunnen “verpesten” dit evenwicht zijn “verlies van capaciteit discipline, en ik denk niet dat dat gaat gebeuren;” arbeidsverhoudingen (“We kunnen niet geven het allemaal terug”); nieuwe toetreders zoals Virgin America (“alles wat we zouden doen, is te besteden veel geld vechten ze af”) en druk van de regering om de koolstofuitstoot te beperken, leidt tot nieuwe belastingen op de luchtvaart. Hogere olieprijzen zijn minder een probleem dan alleen maar een feit van het leven, met de kosten worden verhaald op de klant.

Zo cynisch is als zijn formule is, Het lijkt te werken. Voor het eerst sinds de deregulering in de industrie 1978, de luchtvaartsector is anticyclisch, terbeschikkingstelling record winst, terwijl de bredere economie is depressief. “Onze resultaten derde kwartaal waren de beste in de geschiedenis van ons bedrijf,” zei hij. “Wat was nodig omdat van de crisis is wat heeft ons geld verdienen.”

Voorspelbaar, de Mega Doeners waren niet precies geroerd door deze oproep om de wapens. Een lange Q&Een periode volgde, met vragen over wanneer de luchtvaartmaatschappij zal uiteindelijk op te lossen zijn arbeidsmarkt vraagstukken, het beëindigen van de “Oost / West” verdelen (hij was vrijblijvende), internationale expansie (verwacht niet veel anytime soon) en zijn rol in de alliantie. Een deelnemer vertelde het verhaal van een vlucht in oktober vorig jaar waarin ze werd verteld om te “zitten en shut up” door een gevecht begeleider tijdens een medische noodsituatie, en is vliegen Continental sinds (van CLT naar PHX, niet minder). Parker smeekte haar om te heroverwegen — “Je bent waarschijnlijk te wachten drie uur bij Houston,” zei hij. “Een uur en tien minuten,” antwoordde ze — voordat ze uiteindelijk een beroep te doen “in termen van het uitvoeren van de luchtvaartmaatschappij, we doen het beter dan ze zijn.”

Maar de meest verwachte vraag kwam van Art Poesjkin, de voormalige Amerikaanse. Luchtwegen elite die opgericht wat er daadwerkelijk een verzetsgroep (FFOCUS, aka de “Kakkerlakken”) voordat overliep naar Continental en het nemen van een honderdtal elites met hem. Door zijn eigen berekeningen, hij heeft gekost VS. Luchtwegen ten minste $1 miljoen sinds. Zijn vraag: Waarom bent u vervreemdende voorzitters door ze te beschuldigen voor de premie coach zetels. Parker's antwoord, in het kort: We verkopen een aantal van hen, maar niet allemaal — en je moet je er eerst. “Het doel is niet om ze weg te nemen van de voorzitters en ze te verkopen aan iemand anders — of voorzitters. De kamer begon wanneer Park andere luchtvaartmaatschappijen aangedrongen roer zijn hetzelfde te doen — ze zijn niet — en dan tegengegaan met “Ik weet dat ze gaan hetzelfde we doen.” Misschien, misschien niet. Maar niemand aanwezig wilde een race voorstellen naar de bodem.

Daarna vertrok hij naar, en we hadden een uur achter vlinders te doden.