Μαξιλάρι μάχες είναι πιο διασκεδαστικό στην 36,000 πόδια!
Δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε και γιατί. Αλλά κάποιος έκανε, έτσι όπως ξεκινήσαμε κάθοδο μας στην Πεδίο Paine την Παρασκευή ένα πλήρες μαξιλαροπόλεμο ξέσπασε. Ξαφνικά η καμπίνα γέμισε με μαξιλάρια (και μια κουβέρτα ή δύο) φέρουν εμπρός και πίσω. Πολύ διασκεδαστικό να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε:
Goodbye, Αντίο, Αντίο ...
Είκοσι ώρες ώρες μετά την αναχώρηση Paine Field, Είναι ασφαλές να πούμε Αστέρια Mega DO2 έχει τελειώσει. Ο χάρτης έχει επιστρέψει στο Χιούστον; οι συντονιστές FlyerTalk είναι στο Σιάτλ, και όλοι οι άλλοι είναι σκέδαση στους ανέμους. (Είχα τελικά την ευκαιρία αυτή την εβδομάδα για να κερδίσει μερικά μίλια στο Δέλτα. Ναί, Είμαι ότι τύπος.)
Εκ μέρους του επίσημου blogger-in-Residence, Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Tommy, Oliver και Reb που με, Seth για το γράψιμο τα αστεία μηνύματα, ενώ έγραψα τα βαρετά εκείνα, όλους όσους ήρθαν μαζί για το ταξίδι, και όλους τους σπόνσορες μας (ειδικά Starwood, η οποία ετοίμασε ένα φοβερό γεύμα για 200 εξαντληθεί, ευφορίας ιπτάμενα). Θα σας δω όλους στην επόμενη συχνή Βραβεία Traveler, αν όχι πριν από, και αφήστε την αντίστροφη μέτρηση στο Star Mega DO3 αρχίσει… τώρα.
CO πτήσης 1905 Φτάνοντας στο Paine Field
Ματ Cawby στο Paine Field blog έχει χορηγήσει την άδεια να μας repost φωτογραφίες άφιξής του στη διεύθυνση ΠΑΕ την Παρασκευή, που έχουμε κάνει με ευγνωμοσύνη:
Μέσα ZA003: Ένας άλλος πρώτα για StarMegaDo
Όταν είδα την αρχική διαδρομή για εορταστικές εκδηλώσεις του σήμερα νόμιζα ότι την προσγείωση στο Paine Field στο Everett, Ουάσινγκτον επρόκειτο να είναι το highlight της ημέρας. Πρόκειται για ένα αεροδρόμιο που δεν βλέπει εμπορική υπηρεσία αεροπορικής εταιρείας και φέρει σε μια από τζετ είναι αρκετά σπάνιο αν δεν είστε πιλότος δοκιμών της Boeing. Όπως μας πανικοβάλλονται προσπαθούμε να βρούμε τον οδηγό των αποσκευών εταιρεία διανομής (αυτή είναι η ιστορία nother σύνολό της ») Είχα επίσης την κουβέντα με έναν από τους οργανωτές της Boeing και μου αφήσω μέσα σε μια πρόσθετη λεπτομέρεια της διαδρομής: Θα επρόκειτο να εντός ένα από τα 787 Dreamliner αεροσκαφών για δοκιμές.
Η Boeing έχει πάρει μερικά 787 σε περιοδεία κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, αλλά μην αφήνετε πραγματικά ακριβώς κανείς επί του σκάφους, να κοιτάξουμε γύρω μας. Πράγματι, αρκετές από περιοδεία σήμερα τους οδηγούς μας επεσήμανε ότι δεν είχε ποτέ μέσα σε ένα είτε. Ακόμα, με κάποιο τρόπο καταφέραμε να τους πείσουμε ότι ήταν μια καλή ιδέα για μας να μπουν μέσα. Και ήταν απίστευτα ευγενικό, επιτρέποντας μας να το πράξουν.
Εμείς που οριοθετούνται μέχρι τις σκάλες και στην καμπίνα και, σε εκείνη την στιγμή, έγινε μέρος του στα βιβλία των ρεκόρ. Ήμασταν οι πρώτοι λαοί μη βιομηχανία να είναι μέσα στο αεροπλάνο. Με κοντά μας 200 συμμετέχοντες περιοδεύσει το αεροσκάφος που αυξήθηκαν επίσης σημαντικά το συνολικό αριθμό των ανθρώπων που έχουν περιοδεύσει την εν γένει. Δεν είχαμε την πλήρη λειτουργία του αεροσκάφους, όπως κάναμε για το Α380 στη Φρανκφούρτη, συνήθως επειδή εξακολουθεί να είναι ένα αεροσκάφος δοκιμών και ακόμα συνήθως χρησιμοποιούνται για να διασφαλίσουμε ότι τα πράγματα είναι πραγματικά εργάζονται όπως αναμένεται, έτσι ώστε τα αεροπλάνα μπορούν να παραδοθούν. Δεν ήταν καν πλήρως εξοπλισμένο με εσωτερική.
Θα είχε αρκετό bits εγκαταστήσει, Ωστόσο,, για να μας βόλτα-μέσω πραγματικά αξέχαστη. Εχουμε να χώνει το κεφάλι μας στο πιλοτήριο. Είναι όλα τα γυάλινα και τα τεράστια ψηφιακές οθόνες αντί των παραδοσιακών μέσων. Σίγουρα μια αλλαγή από την Bonanza Καθόμουν στο νωρίτερα την ίδια ημέρα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου Phoenix. Ολόκληρη η κεντρική κονσόλα είναι οθόνες LCD και των ηλεκτρονικών θάλαμο διακυβέρνησης είναι ενσωματωμένο στο πιλοτήριο και όχι σε τεράστιες συνδετικά. Το πιλοτήριο είναι επίσης ιδιαίτερα ευρύχωρο, με καθίσματα άλμα ζευγάρι-και χώρος για ορθίους για άλλο πρόσωπο ή δύο.
Ο χώρος ανάπαυσης των πληρωμάτων - εγκατεστημένο στο χώρο πάνω από την καμπίνα των επιβατών - ήταν εκπληκτικά μεγάλο. Υποθέτω ότι αν είχαν κοπεί σε τρεις κλίνες από δύο μήνες, θα ήταν απίστευτα στριμωγμένοι. Αντ 'αυτού εμφανίστηκε αρκετά ευρύχωρο και άνετο.
Οι κάδοι εναέρια προφανώς spec'd να κρατήσει τέσσερις σάκους κάθε μία 12 "x16" x25 ". Αυτό είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ. Δεν φάνηκε να μου αρέσει το 25 "διάσταση ήταν πραγματικό, αλλά δεν είχα μια μεζούρα εύχρηστο και δεν θα επιτρέψτε μου να σέρνεται επάνω σε ένα για να το δείτε (ο τύπος εκτέλεσης αυτού του είδους πράγματι διαπίστωσε ότι είχε προειδοποιηθεί για μένα και γενικά κάδοι όταν ρώτησα γι 'αυτό).
Ίσως το πιο σημαντικό ήταν ότι το αεροσκάφος ήταν εφοδιασμένο με λίγες σειρές καθισμάτων οικονομικής θέσης σε ένα 3-3-3 διαμόρφωση. Έχει υπάρξει πολλή ανησυχία στη συχνή κοινότητα flyer όπως οι περισσότερες αεροπορικές εταιρίες ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να πάνε 9-ενήμεροι για την 787 αντί του-8 παραπλεύρως ότι η Boeing ισχυριζόταν αρχικά το αεροσκάφος είχε σχεδιαστεί για. Καθισμένος στα καθίσματα σήμερα εξεπλάγην ευχάριστα από το πόσο άνετα στην καμπίνα αισθάνθηκε. Γνωρίζω ότι υπάρχει πολύ περισσότερο σε αυτό από μόνο του καθίσματος πλάτος, αλλά τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο τρομερή, όπως φοβήθηκαν.
Και ότι ήταν. Η επίσκεψη ήταν σύντομη - μόνο περίπου 15-20 λεπτά - αλλά απίστευτα διασκεδαστικό και πραγματικά μια καταπληκτική εμπειρία. Και ένα ακόμη πρώτα για StarMegaDo.
Δεν υπάρχουν φωτογραφίες (από εμάς) λόγω των πολιτικών ασφάλειας, αλλά οι λαοί τους πήραν μερικά της ομάδας μας, που ελπίζω να δημοσιεύσετε σύντομα.
Εκδρομή στην First Class
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η υπηρεσία πρώτης κατηγορίας σε LH440 σήμερα από τη Φρανκφούρτη προς το Χιούστον δεν ήταν χαρακτηριστική. Με οκτώ άνθρωποι κρέμονται έξω σε δύο από τις θέσεις επάνω σε ένα σημείο ήταν πολύ περισσότερο θυμίζει μια εκδρομή από την πτήση. Ακόμη και με τα επιπλέον όργανα είναι μέχρι εκεί ήταν αρκετά ευχάριστη και διασκεδαστική εμπειρία.
Καθώς καθόμασταν γύρω μοιράζονται τις ιστορίες ταξιδιού και καναπεδάκια ήταν μια ευκαιρία να απολαύσετε πραγματικά μερικά από τα καλύτερα ότι τα αεροπορικά ταξίδια που έχει να προσφέρει. Σε τριπλή η κανονική χωρητικότητα κάθονται στα κρεβάτια πρώτης κατηγορίας,, ήταν ακόμα αρκετά πιο άνετα από ό, τι μου ανατεθεί κάθισμα στην καμπίνα της οικονομίας. Και οι επιλογές τροφίμων και ποτών ήταν σίγουρα μερικά βήματα πιο πάνω.
Υπήρχε άφθονο σαμπάνια που θα έπρεπε, καθώς και μερικά μπουκάλια του Baileys καταναλώνεται, πολλές μπύρες και ένα ποτήρι ή δύο του Johnnie Walker Blue, και αυτό ήταν μόνο κατά τη διάρκεια της κομμάτι της πτήσης ότι είχα προσκληθεί να επισκεφθεί μέχρι.
Η εξάπλωση των τροφίμων ήταν αρκετά εντυπωσιακό, πολύ. Από σάντουιτς με φρέσκα φρούτα σε μια αρκετά εντυπωσιακή παρουσίαση χαβιάρι, ό, τι είδα ήταν κορυφαία εγκοπή.
Ω, και κάποια διασκέδαση με τα κιτ τέρψη, πολύ:
Πραγματικά δεν φαίνεται πολύ περισσότερο σαν θερινή κατασκήνωση ή μια εκδρομή από το ένα 10 ώρα πτήσης πέρα από τον Ατλαντικό.
What You Missed (Or Only Remember Hazily) Last Year
With less than a week to go until the trans-Atlantic kick off of Star Mega DO, first-timers may be wondering exactly what they’re in for. So for your sake, here are links to two accounts from last year’s trip.
Scott McCartney’s “A Travel Junkie Field Trip,” published in the The Wall Street Journal offered a nice overview:
The Mega DO—which started in Chicago—gave the road warriors an education in how airlines work. Σε κάθε στάση, airline executives greeted them with singers and dancers, mechanics and pilots, ample food and drink and tours of engine shops, training facilities, airplanes and hangars.
Like kids on a school field trip, they filed through crew briefing rooms at UAL Corp.’s United Airlines in Chicago, quizzed maintenance experts at Continental’s engine shop in Newark, practiced flight-attendant skills at Lufthansa’s training center in Frankfurt and were photographed sitting in various aircraft cockpits opened for them at hangars.
They asked airline workers about snow plows at O’Hare, bird-strikes in engines, access to airport clubs and the environmental impact of deicing fluid. They learned how airlines cycle engines and airplanes through scheduled maintenance, how company workers assign gates and direct aircraft movement around terminals, how pilots prepare for long journeys and how Airbus puts together its giant double-deck plane.
My own “Triumph of the Air Warriors,” published in (Αμερικανός) Condé Nast Traveler, tried to be more philosophical about what it all means, as seen through the prism of Up in the Air:
“If you hate flying, you’re not doing it right,” says George Clooney as Ryan Bingham. Doing it right demands miles. Garner enough to hit the airlines’ targets and you’ll receive elite status with a bevy of perks: priority boarding, waived baggage fees, mileage bonuses, private lounge access.
They’re hackers, really, cracking fare codes and exploiting seams until they’ve twisted the airlines’ own bewildering rules inside out. FlyerTalkers get a kick out of this, and brag among themselves. They use the same freely available tools as travel agents do, peel off the lids of the reservations systems and peer inside, taking detailed notes on ways to fly well and practically for free.
At this point, you might be forgiven for wondering what these people do all day to have this much time on their hands. They are consultants, salesmen, CEOs. The old-school air warriors lived in hotels and first-class lounges—work demanded it. FlyerTalkers are a different breed, masters and captains of their own lives. Rebelling against being herded like sheep, they banded together to assert their flier rights—exploiting loopholes, pooling information, leading a jailbreak from coach to the front of the plane. They made the airlines sit up and return some of their passenger dignity.
The media (including me) is tagging along again this year. Who will be immortalized on the emergency slide this time around?
